BÜYÜME SANCILARI

09 Kasım 2017 | Kategori: blog

          Nickiniz:   

Varsa Şifreniz: 

                  

BÜYÜME SANCILARI

Yolculuğunun nihayetinde ne keşfediyor derseniz, Isabelle’in gözyaşı döktüğü, ağladığı sahnelere dikkatinizi çekerim. Isabelle hakikat acılarla yüzleştikçe olgunlaşıyor, iyileşiyor. Bunu gördüğümüz an, çoğalış cinsel hazzı ya da aşkı nerede ve ne türlü bulacağının bizi ilgilendirmediğini de anlıyoruz. Finalde o kendisine aynada bakarken, Ozon görüntüyü karartarak “röntgenciliğimize”son veriyor… Fonda ise Françoise Hardy’nin bizzat olmaya personel bir genç kızın öyküsünü ifade eden “Je suis moi” isimli şarkısı çalıyor. Aslına bakarsanız, Hardy’nin filmde kısım sonlarında kullanılan şarkılarının sözleri bir sürü birşey anlatıyor. Ozon, dışarıdan ilgisiz, duygusuz biri olarak gözüken Isabelle’in özlemlerini, kederlerini Hardy’nin hüzünlü şarkılarıyla yansıtırken, onun büyümeye personel

17 yaşında bir kız meydana geldiğini anımsadıyor bize. Ozon, çocukların ergenlikte ebeveynlerini ihtimal edilenden bir sürü ek olarak derinden gözlemleyip onların hatalarından negatif olarak etkilenebileceklerinin altını da çiziyor. “Nerede yanlış yaptım?”diye soran Isabelle’in annesinin (Geraldine Pailhas) anlamadığı birşey de bu değil mi? Yalnızca Isabelle ile ilişkisine değil, dönüp asıl bizzat kişiliğine bakması gerekmiyor mu? “Gündüz Güzeli” çıkışsız ve ümitsiz bir deliliğin öyküsü ise “Genç ve Güzel”, ek olarak iyimser bir büyüme öyküsü anlatıyor.

Yorum Yapın